Van 3 tot en met 10 november is de Week van de Pleegzorg. Met deze actieweek wil Pleegzorg Nederland met alle lokale pleegzorgorganisaties en gemeenten meer mensen enthousiasmeren voor het pleegouderschap. Zodat ieder kind zo thuis mogelijk kan opgroeien. Want nog steeds wachten ruim 800 kinderen op een pleeggezin op een plek waar het voor hen niet stabiel genoeg is. Hun leven en hun vrije ontplooiing staan in de wacht. Om voor hen het licht ook op groen te zetten, zijn er meer pleegouders nodig. In deeltijd, kortdurend of voor langere tijd. Om meer gevoel te krijgen bij wat het betekent om pleegouders te worden, vindt u hieronder een ervaringsverhaal.

Marion en Remco leren nog elke dag van hun tienerdochters

Marion en Remco hebben een dochter (Carolien, 15) en hadden pleegzorg wel eens overwogen, maar vonden het met hun onregelmatige werktijden lastig om dit aan te gaan. Totdat Roos (nu 14) op hun pad kwam. Toen werd de liefde zo groot, dat ze haar in hun gezin opnamen.

Een pleegkind was welkom

“Toen Carolien in groep 6 zat, belde de schooldirecteur met de vraag of wij ons Roos nog konden herinneren en of pleegzorg contact met ons op mocht nemen. Carolien en Roos hadden bij elkaar op de kleuterschool gezeten en speelden toen af en toen met elkaar. We wisten het gelijk, Roos had vroeger al een bepaalde blik in haar ogen en we zeiden wel eens tegen elkaar dat zij het waarschijnlijk niet makkelijk had thuis. Pleegzorg vertelde ons dat Roos inmiddels uit huis was geplaatst en dat ze behoefte had om eens te spelen met vriendinnetjes van vroeger. Natuurlijk was Roos welkom!”

Een middagje spelen werd af en toe een weekend logeren en nu woont ze al 5 jaar bij het gezin. Remco vertelt: “Het is bijzonder om een kind in huis te nemen waar je in eerste instantie voor gaat zorgen. Maar dan ontstaat er geleidelijk aan een vertrouwensband en die vertrouwensband wordt een liefdesband. Ik hou van Roos alsof het mijn eigen dochter is.”

De behoefte om te willen helpen

“Je moet niet de illusie hebben dat als er een kind bij je in huis komt, dat je die wel even kunt ‘repareren’ en dat het gelijk goed gaat. Een kind heeft iets meegemaakt en draagt dat bij zich. Wij hebben ook hulp en begeleiding vanuit De Rading gekregen om daarmee om te gaan. Je moet wel een bepaalde interesse hebben in de mens en de behoefte voelen om te willen helpen, anders moet je er niet aan beginnen.”

Gezellige tienergesprekken en de puberdiscussies horen erbij

“Het is een gezellige boel met 2 tieners in huis en voor ons een enorme leerschool. Roos cijferde zichzelf altijd weg. Wij hebben haar geleerd dat ze er mag zijn, dat ze erbij hoort en dat ze haar stem mag laten horen. Soms kunnen we behoorlijke puberdiscussies hebben wat op het moment zelf frustreert, maar waar ik achteraf zo blij om ben. Dan denk ik ‘wat fijn, Roos laat zich horen, ze komt voor zichzelf op’ zegt Marion opgelucht. Het is zo’n verschil met toen ze hier binnenkwam. De band met haar biologische moeder is ook geleidelijk aan hersteld en ze gaat daar nu af en toe langs en blijft gezellig eten.”

Advies van ervaren pleegouders

“Als er al een kind in huis is, blijf ook in gesprek gaan met je ‘eigen’ kind. Een pleegkind in huis betekent een ontwikkeling voor het hele gezin. En volg altijd je intuïtie bij de kennismaking met een kind. Het gevoel moet goed zitten, want een pleegkind hebben is zoveel meer dan alleen de ‘zorgtaak’. Het heeft ons gezin in ieder geval enorm verrijkt en mocht je het overwegen: stel je open, laat je goed informeren en wees je bewust van wat je aangaat.”

Noot: vanwege hun privacy zijn de namen verzonnen en is de foto niet echt.