Op woensdag 4 mei sprak burgemeester Nieuwenhuis de volgende toespraak uit.

Beste Waddinxveners,

Het is vandaag 4 mei 2022.

En op 4 mei denken we terug aan de slachtoffers die zijn gevallen in de Tweede Wereldoorlog. We herdenken ook degenen die sinds de Tweede Wereldoorlog zijn gesneuveld bij missies waaraan Nederland heeft deelgenomen. Op 4 mei denken we na over de waarde maar ook de kwetsbaarheid van vrijheid. En daarom ontmoeten we elkaar vanavond hier weer, bij De Naald. De laatste keer dat dit op deze manier kon, was 4 mei 2019. Drie jaar geleden. 
Jaren waarin veel is gebeurd en waarin het woord vrijheid zo’n andere lading heeft gekregen.

Wat is het daarom goed elkaar hier te ontmoeten. In vrijheid. In verbondenheid. En dat is ook het thema van dit jaar: vrijheid in verbondenheid. 

Als ik ons hier zie staan als één grote groep Waddinxveners dan denk ik: wat mooi om hier samen te zijn. Om samen te herdenken. Om samen de vrijheid te koesteren. Om ons met elkaar verbonden te weten. Tegelijkertijd herdenken we hier een vreselijke oorlog en ligt er een ingewikkelde coronatijd achter ons. Bovendien is het oorlog in Oekraïne. 

Vrijheid in verbondenheid. Mooie woorden. Maar waar vind je dat nog?
 
Laten we luisteren naar drie korte Waddinxveense verhalen. 

Jan

De Tweede Wereldoorlog heeft aan miljoenen mensen het leven gekost. Dat mogen we nooit vergeten. Daarom zijn we hier. Ieder slachtoffer was een eigen, geliefd persoon, met een eigen verhaal. 

Een van hen was Jan Molenaar. Geboren in de Piet Heinstraat 18 in Waddinxveen. Jan was Agent Speciale Opdrachten en bij een dropping in Hellendoorn sneuvelde hij op 24 maart 1942. Samen met nabestaanden mocht ik afgelopen 24 maart een Stolperstein onthullen voor zijn geboortehuis in de Piet Heinstraat. We stonden met elkaar stil rondom een kleine gedenksteen. Jan Molenaar, geboren Waddinxvener, een van de vele slachtoffers van die vreselijke oorlog. 

Debby

De jaren die net achter ons liggen stonden in het teken van corona. Een moeilijke periode waarin onze vrijheid soms ingeperkt werd. Waarin verbondenheid onder druk kwam te staan. In deze periode kreeg ik een mail van Debby. Waarin ze me schreef: 

“Ik spreek dagelijks in mijn werk met kinderen en jongeren uit Waddinxveen en omgeving en hoor hun vreselijke verhalen. Jongeren die het niet meer zien zitten. Jongeren die kampen met depressie, burn-out en angsten. En niet alleen de jongeren maar ook hun ouders die daar dagelijks mee te maken hebben. Deze mail stuur ik omdat ik een behoefte heb aan een gesprek van mens tot mens. Ik zoek verbinding, verdieping en een goed gesprek. Misschien kunnen we leren van elkaar of gewoon kijken waar kansen en mogelijkheden liggen. Wij alleen kunnen niet alles verhelpen maar misschien wel meer elkaars lichtje zijn. En dat alles bij elkaar maakt uiteindelijk een warme vlam, zelfs in een ijskoude winter.”

Dana 

Er is oorlog in Oekraïne. Vluchten in plaats van vrijheid. Vallende bommen in plaats van vrede. Een volk op de vlucht. Tussen de 100 en 150 vluchtelingen zijn met open armen ontvangen in Waddinxveen. Een van hen is Dana, een meisje van 16 jaar. Ze houdt een dagboek bij. Daarin schreef ze afgelopen 22 april het volgende: 

“Angst en pijn. Verdriet en woede. Onvoorspelbaarheid. Onzekerheid. Veel emoties worden veroorzaakt door de situatie van alledag. Ondanks al deze gevoelens hebben we hoop, dankbaarheid en geloof. Tot 24 februari leidden we een gelukkig leven. De een had een mooie kamer en de ander had een minder mooie kamer. Maar die kamer was van jezelf en die was er! Er was zowel heerlijk als smakeloos eten, maar er was eten! De een had veel vrienden, de ander had er een paar, maar er waren vrienden! De een had een grote familie en de ander een kleine, maar er was familie! We hadden alles wat we nodig hadden om te leven. En nu heeft niemand een kamer, eten of water, vrienden of familie dichtbij. De Enige Die we hebben, is God, Die ons nooit zal verlaten en ons altijd zal helpen. Hij antwoordt op onze gebeden. En even later schrijft ze over haar aankomst in Waddinxveen: “Toen we hier kwamen, kregen we oneindig meer dan we hoopten – het ging ons voorstellingsvermogen te boven”.

Beste Waddinxveners,

Jan gaf zijn leven voor de vrijheid. En nabestaanden weten zich verbonden met hem. 

Debby zag wat het ontbreken van vrijheid met jongere Waddinxveners deed. En zocht de verbinding. 

Dana weet al veel te jong wat oorlog is. Maar is verbonden met haar geloof, haar vrienden en de warmte van Waddinxveen. En dat geeft haar hoop.  

Ik stelde de vraag: Vrijheid in verbondenheid, waar vind je dat nog? En het antwoord is: Hier. In Waddinxveen! Dat hebben we laten zien. En dat laten we steeds weer zien. 

Onze mate van vrijheid hebben we niet altijd in de hand. De Tweede Wereldoorlog brak uit. De coronapandemie overviel ons. En de inval van Rusland in Oekraïne kon niemand van ons tegenhouden. 

Verbondenheid hebben we wel in de hand.
We kunnen samen herdenken.
We kunnen naar elkaar omzien in moeilijke tijden. 
We kunnen ons hart en onze gemeente openstellen voor vluchtelingen.

Daar geloven we in. En daarom doen we het. 

De parel aan de Gouwe, Waddinxveen, glanst. 
Daarmee voelen we ons verbonden.
Daar zijn we zuinig op.
Dat is wat we koesteren. 

Wat zal de rest van 2022 ons brengen?
Een nieuwe variant van corona? 
Een ingrijpende wending in de oorlog? 
Niemand die het weet. 

Wat we wel weten is dit: Vrijheid is kostbaar en verbondenheid waardevol. Laten we zuinig zijn op onze vrijheid. En elke dag weer werken aan onze onderlinge verbondenheid. Dat betekent geven en nemen. Dat vraagt geloof, hoop, liefde. Dat kost aanvaarding, acceptatie en het bieden van ruimte. Als we dat niet alleen met de mond belijden, maar ook daadwerkelijk doen, kunnen we heel wat tegenslagen aan. Dat is bevrijdend, zelfs als vrijheid niet langer vanzelfsprekend is. 

En mocht iemand ooit aan ons vragen: vrijheid in verbondenheid, waar vind je dat nog? 
Dan weten wij het antwoord. 
Hier. 
In Waddinxveen.