Nieuwjaarstoespraak burgemeester Nieuwenhuis

Op maandag 5 januari 2026 hield burgemeester Nieuwenhuis tijdens de nieuwjaarsreceptie de volgende toespraak:

Beste Waddinxveners, beste aanwezigen, 

Hartelijk welkom op onze nieuwjaarsreceptie. 

Wat goed om elkaar hier weer te ontmoeten: mensen uit verenigingen en scholen, stichtingen en bedrijven, geloofsgemeenschappen, hulpdiensten, politieke partijen en alles wat daartussen zit. Laten we beginnen met waarvoor we hier zijn:

Iedereen de beste wensen voor 2026!

We doen ons werk in bijzondere tijden. We weten van Rusland en Oekraïne, van Israël en Gaza. Daar komen sinds kort Amerika en Venezuela bij. We hoorden van de ingrijpende ramp in Zwitserland. En in ons eigen land nemen we met verbijstering kennis van de anarchie tijdens de jaarwisseling. Ook in Waddinxveen hadden de hulpdiensten het drukker dan andere jaren. En tegelijkertijd was er van die anarchie of van geweld tegen hulpverleners gelukkig geen sprake. En laten we dat zo houden. Want dat heeft met tradities helemaal niets te maken.

Die bijzondere tijden zijn er ook politiek. Terwijl het nieuwe kabinet nog wordt gevormd, maken we ons lokaal op voor de verkiezingen in maart. 

In een gemeente als Waddinxveen kom je elkaar veel tegen. Juist daarom is het goed om elkaar aan het begin van het jaar hier de hand te drukken en in de ogen te kijken. Want ook in 2026 hebben we elkaar nodig. Ik spreek hier mede namens gemeenteraad, college en organisatie als ik zeg: wij kijken uit naar een goede, open en constructieve samenwerking.

Een nieuwjaarsbijeenkomst is niet alleen een moment van wensen, maar ook van reflectie. De vraag die daarbij hoort is: wat verwachten we eigenlijk van elkaar in het jaar dat voor ons ligt?

Waarom niet remmen?

Een paar maanden geleden kwam mijn zoon naar me toe met de vraag of ik even mee wilde kijken bij de keuze van een racing wheel — zo’n stuur voor realistische autoracespellen. De keuze viel op een Logitech G923, met echte force feedback. Mooi te gebruiken bij het spel Assetto Corsa…Ja, zo leer je als vader nog eens wat. Na de installatie kon de race beginnen. Ik keek toe en zag mijn zoon wegrijden, voorzichtig in de bochten, niet al te snel. Ik dacht: met mijn 48 jaar en bijna dertig jaar rijervaring moet ik dat sneller en beter kunnen.

“Laat mij maar eens.” Ik ging zitten, handen aan het stuur, voeten op de pedalen. Motoren aan. Gas. Veel gas. Ik werd fanatiek — gaan met die wagen! Bij de eerste bocht begon het geslinger. Bij de tweede bocht kreeg ik zweet in mijn handen. En bij de derde ging het echt goed mis: 180 graden gedraaid, vol tegen de vangrails.

Naast mij hoorde ik een zestienjarige stem, oprecht verbaasd: “Waarom niet remmen?”

Tja. Waarom niet remmen? Snel zijn. Resultaat boeken. Vooruit. Winnen.

Op de rem

De afgelopen dagen hebben we elkaar alweer heel veel toegewenst. Gezondheid, geluk, voorspoed. Maar wat bedoelen we daar eigenlijk mee? Meer omzet? Betere schoolresultaten? Snellere besluitvorming? Meer stukken, snellere reacties, hogere targets? Kortom: beter, hoger, sneller, meer. Is dat niet de toon van deze tijd? En leggen we die lat daarmee niet voortdurend hoger — voor onszelf én voor anderen. Afgelopen oktober verscheen een rapport van de Raad voor Volksgezondheid & Samenleving: “Op de rem! – Voorbij de hypernerveuze samenleving.” De kern van dat rapport is helder: de mentale gezondheid in Nederland staat onder druk, niet omdat mensen individueel tekortschieten, maar omdat onze samenleving als geheel structureel te weinig rust kent. Het rapport noemt drie oorzaken:

1. Geïnstitutionaliseerd individualisme
2. Een zelfsturende prestatiesamenleving
3. Voortdurende versnelling

Ik noem u een paar citaten uit het rapport om dat wat kleuring te geven:

• “Er is een verbeelde vrijheid om alles uit het leven te kunnen — en dus ook te moeten — halen.”
• “Als iets sneller kan, wordt dat de nieuwe norm.”
• “Door de nadruk op prestatie is er minder waardering voor het proces er naartoe: de afwegingen, het uitproberen en falen”. 

En tot slot nog een herkenbare:

• “Het behalen van een prestatie (gaat) ook niet gepaard met een gevoel van voldoening en trots, omdat de volgende te behalen prestatie alweer klaar staat.”

De conclusie van het rapport is stevig: we zijn doorgeschoten. In individualisme. In prestatie. In tempo. Dat is geen vrolijke boodschap, zo op deze eerste maandag van het nieuwe jaar. Ik weet het. Maar herkenbaar? Voor velen van ons wel, vermoed ik. Het constateren is één. Maar wat betekent dit voor 2026? 

Een bekend gezegde luidt: Vallen is niet erg — blijven liggen wel.

Wat mij betreft staan we op en gaan we met dit vraagstuk aan de slag. Gewoon hier in Waddinxveen. Het rapport biedt namelijk ook perspectief, opnieuw in een drieslag:

• Verbinding
• Verscheidenheid
• Vertraging

Verbinding, door ontmoeting en contact minstens zo belangrijk te maken als efficiëntie en resultaat. Verscheidenheid, door ruimte te laten voor verschillen. Niet alles wat afwijkt is een probleem. Vertraging, door weer ruimte te maken voor lege tijd — of zoals het rapport zegt: lummeltijd. Tijd waarin contact, creativiteit en vertrouwen kunnen ontstaan.

Wat betekent dit voor Waddinxveen?

Voordat ik daar op in ga, wil ik eerst ons vertrekpunt helder maken. Laat ik helder zijn: Waddinxveen heeft veel om blij mee te zijn. We zijn een gemeente met groei,  met betrokken inwoners, met ondernemerszin, met vrijwilligers die onze samenleving dragen. Er gebeurt veel goeds.

 Waddinxveen heeft een antwoord op de grote vraag naar woningen. De Gouwehal werd geopend en de nieuwe school in Park Vredenburg heeft het hoogste punt bereikt. Zo gaan groei van het aantal woningen en groei van onderwijs- en sportvoorzieningen hand in hand. 

Om het groeiende Waddinxveen veilig te houden, zet de politie belangrijke stappen in dat wat we noemen ‘toekomstbestendige basisteams’ en voor onze brandweerkazerne is een nieuwe locatie gekozen.

We prijzen ons gelukkig met een samenleving die mee wil doen. Kinderen die popelen om in het kindercomité mee te mogen doen. Volwassenen die betrokken zijn op de besluitvorming. Van vluchtelingenopvang tot speelruimteplan. Van grote verkeersvraagstukken tot geveltuin. 

Dat is een enorme kracht. Maar juist een groeiende en ambitieuze gemeente loopt ook risico. Zijn we voldoende in verbinding? Ook met die groepen die aan het afhaken zijn? Hoe gaan we om met verscheidenheid? Mag die er zijn? En is dat een probleem? Vertragen, kunnen we dat wel? Of moet er steeds meer en moet dat ook nog eens sneller, efficiënter en beter? En vooral die laatste. Dat vertragen. Kunnen we dat? Willen we dat? 

We merken het volgens mij allemaal: in onze mailboxen en gesprekken, op scholen en werkvloeren, in de raadszaal en aan de collegetafel. Die hypernerveuze samenleving gaat Waddinxveen niet voorbij.

Gemeenteraadsverkiezingen

Met de gemeenteraadsverkiezingen in zicht is dit ook een boodschap voor iedereen die verantwoordelijkheid draagt, of gaat dragen. Straks de nieuwe gemeenteraad, het nieuwe college. Maar ook alle maatschappelijke partners hier aanwezig die iets verwachten van raad en college.

Mentale gezondheid is niet alleen een zorgvraagstuk vanuit het individu. Het is een maatschappelijk vraagstuk. Een vraagstuk van de samenleving. En daarmee raakt het aan hoe we besturen, hoe we werken, hoe we luisteren. Dat vraagt soms niet om méér tempo, maar om terughoudendheid. Niet om altijd gas te geven, maar om op tijd te remmen. Zeker, in 2026 moeten de handen uit de mouwen. En tegelijk hebben we momenten nodig om met je handen in je zakken uit het raam te staren.

De socioloog Hartmut Rosa zegt: Als alles versnelt, maar niets meer raakt, verdwijnt de resonantie. Bestuur dat alleen versnelt, verliest de verbinding. Met zichzelf. Met de samenleving.

Ambitie met bescheidenheid

2026 wordt politiek gezien weer een boeiend jaar voor Waddinxveen. Een jaar van keuzes, plannen, verkiezingen en nieuwe verhoudingen. Dat vraagt ambitie — zeker. Maar het vraagt ook bescheidenheid. Ambitie mét aandacht voor elkaar. Resultaat mét ruimte voor het proces. En beste mensen, de ervaring van de achterliggende jaren geeft me vertrouwen. Waddinxveen is constructief. Waddinxveen is gericht op de oplossing. Waddinxveen wil wel.

En tegelijk is het goed om elkaar te blijven wijzen op dieper liggende waarden. Op verder reikende perspectieven. Dan maakt de waan van de dag plaats voor de waarde van de toekomst. Ik wens ons voor 2026 dan ook toe dat we blijven bouwen aan een sterk Waddinxveen, waarbij we waar nodig gas geven en waar we op tijd remmen. Een gemeente waar we in verbinding staan, waar oog is voor verscheidenheid en waar we durven te vertragen om dit mogelijk te maken. Dat willen we toch allemaal?

Want uiteindelijk is onze inzet voor Waddinxveen geen race om te winnen, maar een reis die we samen maken.

Ik wens u allemaal een goed en gezond 2026 toe!